-

marek-natusiewicz

Korzenie idei andegaweńskiej

Szent Hedvig Jadwiga Andegaweńska (1374-1399), król Polski (koronowana na króla Polski w 1384), potem królowa Polski (jako żona Władysław Jagiełły od 1386), apostołka Litwy, święta Kościoła katolickiego, patronka Polski, córka Ludwika i Elżbiety Bośniaczki;

I. Nagy Lajos – Ludwik Węgierski (Ludwik I Wielki), (1326-1382), król Węgier i Chorwacji (1342-1382), król Polski (1370-1382), syn Karola Roberta i Elżbiety Łokietkówny (siostrzeniec Kazimierza III Wielkiego), ojciec córek: Katalin/Katarzynę (1370-1378), Mária/Marię (1371-1395) – królową węgierską (żonę Zygmunta Luksemburskiego), Hedvig/Jadwigę;

I. Károly (Károly Róbert) Karol Robert (Karol I Robert), (1288-1342), król Węgier i Chorwacji (1310-1342), syn Karola Martela i Klemencja Habsburg, ojciec: Katalin/Katarzyny ?(1321), Károly/Karola (1323), László/Władysława (1324-1329), Lajosa/Ludwika, András/Andrzeja – księcia Kalabrii i Salerno (1327-1345) i István/Stefana – księcia Dalmacji i Slawonii (1332-1354);

Carlo Martello d'Angiò Karol Martel (1271-1295), najstarszy syn króla Neapolu Carlo II di Napoli/Karola II i Marii Węgierskiej, po bezpotomnej śmierci swego wuja króla Węgier – Władysława IV, zgłosił swe pretensje do tronu w Budzie, tytularny król Węgier (1290-1295), ojciec: Carlo Roberto/Károly Róbert, Beatrice/Beatrycze (1290-1354) – żona Giovanni II de la Tour-du-Pin/Jana II (delfino del Viennois/delfina Viennois), Clemenza/Klemencja (1293-1328) – 2. żona króla Francji Louis X « le Hutin »/Ludwika X Kłótliwego;

 Carlo II di Napoli Karol II (1254-1309) zwany lo Zoppo/Kulawym, król Sycylii i Neapolu, tytularny król Jerozolimy, syn króla Neapolu i Sycylii Karola I Andegaweńskiego i Beatrycze (córki hrabiego Prowansji - Rajmunda Berengara IV), ojciec: Carlo Martello d'Angiò, Margherita/Małgorzaty (1273-1299) – żony Karola de Valois (syna króla Francji Filipa III Śmiałego i Izabeli – córki króla Aragonii Jakuba I Zdobywcy), Ludwika/Luigi (1274-1297) – franciszkanina, najmłodszego biskupa Kościoła (bp Tuluzy), świętego katolickiego (jako Świętego Ludwika z Tuluzy), Roberto/Roberta (1277/78-1343) zwanego le Bon/il Saggio/Mądrego – króla Neapolu (1309-1343), hrabiego Prowansji, tytularnego króla Jerozolimy; Filippo/Filipa (1278-1332) – księcia Achai i Tarentu oraz cesarza tytularnego Konstantynopola, Bianca/Blankę (1280-1310) – żonę króla Aragonii Jakuba II Sprawiedliwego, Raimondo Berengario (1281-1305), hrabiego Piémontu i Andrii, Eleonora/Éléonore (1289-1341) – żonę króla Sycylii Fryderyka II, Giovanni/Jana (1283), Tristano (1284-1286), Maria/Marię (1290-1347) – żonę króla Majorki Sancho I i Jakuba de Ejerica, Pietro/Piotra (1291-1315) zwanego Tempesta – hrabiego Gravina, Giovanni/Jana (1294-1336) – hrabiego Graviny, księcia Durazzo (władca Albanii, bez tytułu królewskiego), hrabiego Kefalenii, księcia Achai; Beatrice (1295-1321) – żonę Azzo VIII d'Este i Bertrand des Baux (hrabiego Andria).



tagi: jadwiga  jagiełło  ludwik  elżbieta  karol robert  karol martel 

marek-natusiewicz
27 grudnia 2018 17:14
3     860    6 zaloguj sie by polubić
komentarze:
Maryla-Sztajer @marek-natusiewicz
27 grudnia 2018 18:01

Dawno Pana nie było. Piękne i rozbudowane korzenie :)

.

 

zaloguj się by móc komentować

gabriel-maciejewski @marek-natusiewicz
28 grudnia 2018 10:57

Węgrzy,  przynajmniej niektórzy mają wielki dystans do Andegawenów, a to z tego względu iż uważają, że papież im tę dynasię narzucił

zaloguj się by móc komentować

marek-natusiewicz @gabriel-maciejewski 28 grudnia 2018 10:57
28 grudnia 2018 18:08

W takim "bigosie"

Od wczesnych lat Wacław był kreowany przez ojca na dziedzica tronów – nie tylko czeskiego i polskiego (po 1300), ale także węgierskiego.

Szansa na przejęcie tronu węgierskiego po raz pierwszy pojawiła się na początku 1298 r., kiedy podczas zjazdu w Wiedniu (spotkali się tutaj Wacław II, król węgierski Andrzej III i Albrecht Austriacki, a omawiano m.in. sprawę detronizacji króla rzymskiego Adolfa) doszło do zaręczenia córki ostatniego władcy z dynastii ArpadówElżbiety z dziewięcioletnim wówczas Wacławem. W przyszłości małżeństwo to miało zapewnić Wacławowi III tron węgierski, w razie gdyby Andrzej nie doczekał się męskiego dziedzica.

Niestety z pozoru prostą sprawę komplikował fakt ogłoszenia przez zbuntowanych przeciw Andrzejowi III możnowładców nowego kandydata na króla – pochodzącego z Neapolu a popieranego przez papieża Bonifacego VIIIKarola Roberta Andegaweńskiego. Mimo oporu Andrzeja III, Karol Robert pojawił się w czerwcu 1300. w dalmatyckim Splicie, a jego władzę uznał arcybiskup ostrzyhomski Grzegorz oraz należąca do Węgier Chorwacja.

Niespodziewana śmierć 14 stycznia 1301 r. ostatniego króla z dynastii Arpadów, Andrzeja III, wbrew pozorom nie ułatwiła sprawy stronnictwu andegaweńskiemu zwłaszcza że dwaj potężni możnowładcy mający swoje dobra na SłowacjiAmadej Aba i Mateusz Czak, zajęli postawę wyczekującą.

Dodatkowo sprawa się skomplikowała, kiedy przeciwnicy Karola Roberta rozpoczęli rozmowy z Wacławem II w sprawie kandydatury jego jedynego syna na tron węgierski. W maju 1301 r. możni na sejmie w Budzie zdecydowali się na warunkowy wybór Wacław III na króla. Szczegółowe rozmowy toczyły się następnie w czeskim Brnie, gdzie Wacław II zgodził się ze wszystkimi postulatami strony węgierskiej, obracającymi się wokół zapewnienia miejscowym możnym decydującego wpływu na rządy na Węgrzech.

27 sierpnia 1301 r. w Białogrodzie Królewskim (Székesfehérvár) doszło do uroczystej koronacji Wacława III na króla Węgier z jednoczesnym przyjęciem przez władcę imienia Władysława V.

Do najważniejszych stronników młodziutkiego Wacława (Władysława) na Węgrzech należał arcybiskup Kalocsy i zarazem kanclerz królestwa – Jan. Innym bliskim współpracownikiem króla na Węgrzech był biskup krakowskiJan Muskata.

Niestety koronacja nie oznaczała końca kłopotów, gdyż Karol Robert oraz jego stronnictwo nie zamierzali rezygnować z pretensji do spadku po Arpadach. Nieocenioną pomocą dla Andegawenów wykazał się zwłaszcza legat papieski – kardynał Mikołaj Boccassini, który został później wybrany papieżem Benedyktem XI, groził opornym interdyktem i zaczął przeciągać na stronę Karola nowych stronników.

31 maja 1303 r. papież Bonifacy VIII zdecydował się użyć ostatecznych argumentów w sporze, detronizując „Władysława V”, zwalniając jego zwolenników ze wszelkich przysiąg i nakazując uznanie pod groźbą klątwy Karola Roberta za króla Węgier. Wkrótce do koalicji antyczeskiej dołączył również zaniepokojony wzrostem potęgi wasala król rzymski Albrecht Habsburg oraz szukający pomocy w walce przeciwko Wacławowi – Władysław Łokietek.

Najłatwiej było walnąć pięścią w stół!

Nasz Łokietek też tam trochę "pomieszał", co skonczyło się jego "teściowaniem" Karolowi Robertowi...

zaloguj się by móc komentować

zaloguj się by móc komentować